Category: Islamski tekstovi (razno)


1.Jedne prilike Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme, je učio dovu Muaviji: “Allahu moj, učini ga upućenim i daj da ljudi budu upućivani putem njega. (Tirmizi, 3842, poglavlje:Odlike Muavije, 5/687; Ahmed u Musnedu 17895; Taberani u El-Mu’džemu-l-evsat, 656)

 

2.Rečeno je Ibn Abbasu da Muavija klanja vitr namaz od jednog rekata, pa je Ibn Abbas rekao:“On zna, on je fekih-učen.“ (Buhari, 3765)

 

3.Rekao je Ibn Abbas nakon što je pohvalio Muaviju da je učen: “Ostavite Muaviju, on je bio Poslanikov ashab.“ (Buhari, 3764)

Tumačeći ove riječi Alijj El-Kari veli: “Ostavite Muaviju na miru i nemojte ga kritikovati jer on se družio sa Poslanikom, sallallahu alejhi ve selleme.“ (Mirkatu-l-mefatih, šerhu miškati-l-mesabih, 3/954)

 

4.Rekao je Ibn Omer: “Nisam vidio  nakon Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme, da je iko sposobniji da vodi narod kao što je Muavija.“ (Ebu Bekr El-Hallal, Es-sunnetu, 2/441; Taberani u djelu El-Mudžemu-l-evsat, 6759 i El-Kebir  13432)

1.Odgovor dr.Šukrije Ramića o obilježavanju 12.rebiul-evvela.

2. Hadisi o učenju sure Kehf.

3. Da li je obaveza slijediti određeni mezheb.

4. Propis čestitanja povodom dolaska ramazana.

5. PROPIS UČENJA FATIHE UKOLIKO SE KLANJA IZA IMAMA.

6. GDJE SE VEŽU RUKE PRILIKOM STAJANJA U NAMAZU.

7.Izreke islamskih učenjaka o slavljenju i čestitanju nemuslimanskih praznika.

8.Ko su “vehabije”

9.Posebnosti koje se vezuju za dan džume.

10.Da li je dozvoljeno učiti Kur'an u ležećem položaju.

Prvo : Odgajanje pojedinca

Odgajanje pojedinca podrazumijeva nekoliko stvari :

1.Odstranjivanje  bilo kojeg vida širka iz čovjekovog  srca,

2.usađivanje ispravnog vjerovanja u srce,

3.odgajanje čovjeka i njegovo navikavanje na pokornost Allahu, što podrazumijeva sljedeće:

a)obavljanje namaza

b)davanje zekata,

c)post mjeseca ramazana,

d)obavljanje hadždža

4)uljepšavanje ponašanja, a to se postiže:

a)čišćenjem duše,

b)pravljenjem čvrste veze među ljudima,

c)udaljavanjem od svega onoga što šteti zajednici i iz čega proizilazi razilaženje.

Drugo:Izgradnja porodice, što se postiže na sljedeći način:

1)Brakom,

2)odgajanjem djece,

3)dobročinstvom prema roditeljima.

Treće:Izradnja društva

Da bi se izgradilo stabilno društvo, Islam prije svega podstiče na

1)Izradnju islamske vlasti, koja se postiže kroz:

a)međusobno dogovaranje (šura)

b)suđenje islamskim zakonom,

c)pravdom

d)čuvanjem pet osnovih principa koje Islam brani, a to su vjera, život, čast, imetak i razum

3)Poslušnost islamskim predstavnicima

4)Zabrana borbe protiv islamskih predstavnika.

 

Iz knjige : Dirasatun fi ulumi-l-Kuran-l-kerim, Fahd Er-Rumi

 

 Halid b. el-Velid, čija se izvanredna sposobnost za komandovanje najbolje pokazala b Bici na Mu'ti, nakon čega mu je Allahov Poslanik  dao nadimak Allahova sablja (Sayfullah). Vodio je rat protiv otpadnika od Islama i nad njima izvojevao pobjedu. Nakon toga Ebu Bekr ga je poslao u Irak gdje je stanovnike Hire privolio na potpisivanje ugovora o vazalnom odnosu i osvojio oblast Sevad (asSawad). Postavivši u novoosvojnim oblastima u Iraku za namjesnika el-Musenna b. Harisa, Halid se nakon toga zaputio prema Šamu, gdje je u Bici na Jermuku izvojevao sjajnu pobjedu nad Bizantijcima. Umro je u Himsu u Siriji.

 Ebu ‘Ubejde b. al-Džerrah -osvojio je Damask, Hims, Antakiju i Halep

Sa ‘d b. Eba Vekkas -osvojio je Perziju i podigao grad Kufu.

Ukbe b. Naf'i el-Fihri-podigao je Kajrevan i sa svojim osvajanjima došao do obale Atlanskog okeana.

Masa b. Nusajr-dovršio je osvajanja u Sjevernoj Africi i zapovjedio Tariku b. Zijadu da pređe Gibraltar i započne osvajanja u Andaluziji, da bi mu se kasnije i sam pridružio i u osvajanjima stigao sve do Pirineja.

Kutejbe b. Muslim el-Bahili -u svojim osvajanjima na Istoku izbio na granice Kine.

Muhammed b. el-Kasim es-Sekafi preko koga je Allah uputio stanovnike pokrajine Sind.

Salahuddin el-Ejjubi -porazio je 583/1187. godine, u Bici kod Hittina (u Palestini), krstašku vojsku i oslobodio Jerusalim (Kuds))

Ez-Zahir Bibris el-Bundukdari -po naređenju memlučkog sultana Kutuza 658/1260. godine, pokrenuo je veliki napad na Mongole i porazio ih u čuvenoj Bici kod ‘Ajni Džaluta.

Hidžra u islamskoj historiji predstavlja veoma bitan događaj koji je bio uzrokom promjene načina d’awe (poziva) u Islam i njegove vrijednosti .Ona predstavlja granicu između dva razdoblja Islama, onog mekkanskog i onog medinskog.

Svaki segment Poslanikovog , sallallahu alejhi ve selleme,  života je veoma bitan za muslimane, jer se u tome nalaze velike  pouke koje nisu vezane  samo za jedno vrijeme i jedno područja, nego su one trajne i uvijek aktuelne.

Ovaj događaj je ostavio velike tragove ,ne samo na muslimane koji su živjeli u vrijeme Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme, nego  i na sve muslimane u bilo kojem vremenu i na bilo kojem prostoru.

Ta hidžra nije bila samo formalno preseljenje iz  jednog mjesta u drugo, nego  ona predstavlja i suštinsko preseljenje iz jednog stanja u drugo, ona ustvari označava preseljenje muslimana iz stanja potlačenosti u stanje nadmoći.

Hidžra u jezičkom smislu označava ostavljanje  nečega , prelazak iz jednog stanja u drugo.

Ovo se značenje spominje i u Kur'anu, u riječima Uzvišenog:     

والرجزَ فاهجرْ

“I kumire napusti.“ (El-Muddessir,5)

Također se u 10.ajetu sure El-Muzzemmil spominje isto značenje:  

واهجرهم هجراً جميلاً  

“…i izbjegavaj (napusti)  ih na prokladan način.“

U terminološkom smislu ona označava preseljenje iz područja gdje se čini širk u područje gdje je Islam nadmoćan, a u suštinskom smislu ona je ostavljanje svega onoga što je zabranjeno.

Hidžra jednog muslimana se može desiti zbog sljedećih razloga:

1.Očuvanje vjere.

U mnogim zemljama se dešavalo da su ljudi bili prisiljavani da napuste vjeru.U takvim slučajevima  Allah nam naređuje da učinimo hidžru i da potražimo mjesto gdje ćemo imati priliku da praktikujemo vjeru.

Rekao je Uzvišeni:

 يا عبادي الذين آمنوا إن أرضي واسعة فإياي فاعبدون

“O robovi Moji koji vjerujete, Moja je Zemlja z aista prostrana, zato samo Mene obožavajte.“

(El-Ankebut, 56)

U jednoj predaji se navodi:

من فر بدينه من أرض إلى أرض، وإن كان شبراً منها وجبت له الجنة وكان رفيقاً لأبيه إبراهيم

“Ko napusti neko mjesto radi očuvanja vjere, zagarantovan mu je džennet i biće u društvu Ibrahimovom.“

Allah je ukorio one muslimane koji se nisu iselili sa Poslanikom u Medinu.

Rezultat njihovog ostanka u tadašnjoj Mekki je bio da su neki od njih bili zlostavljani zbog praktikovanja vjere, pa su se nakon toga morali skrivati i ispoljavati ono što ima vjera ne nalaže, iako su u srcima svojim ostali muslimani.

2.Nepravda u društvu (ekonomska i sl.)

Ukoliko bi musliman ostao da boravi u mjestu gdje vlada nepravda, taj boravak može uticati na promjenu  njegovog stanja, te zbog nepravde koja mu se čini može da popusti u praktikovanju vjere ili da je upotpunosti napusti.

Rekao je Uzvišeni:

والذين هاجروا في الله من بعد ما ظلموا لنبوئنهم في الدنيا حسنة ولأجر الآخرة أكبر لو كانوا يعلمون

“One koji se isele Allaha radi,nakon što im je bila činjena nepravda (nakon što su bili progonjeni), Mi ćemo još na ovome svijetu na lijepo mjesto smjestiti.“ (En-Nahl,41)

I rekao je:

ومن يهاجر في سبيل الله يجدْ في الأرض مراغماً كثيراً وسعة

“Onaj ko se iseli Allaha radi naći će na Zemlji mnogo mjesta, i slobodu.“ (En-Nisa, 100)

Bilježi imam Ahmed hadis u kojem se navodi da je Poslanik,sallallahu alejhi ve selleme, rekao:

البلاد بلادُ الله والعباد عباد الله، فحيثما أصبت خيراً فأقم.

“Svaka zemlja je Allahova zemlja, a svi su robovi Allahovi robovi, pa gdje god vidiš da ti je dobro da boraviš,nastani se.“

Hidžra u formalnom smislu nekada može biti obavezna, a nekada i ne mora, međutim hidžra u svom suštinksom značenju je obaveza koja nema alternativu.

Musliman je zadužen da napusti sve ono što je Allah zabranio, jer to je ustavari i cilj našeg postojanja, tj.da obožavamo  Allaha , praktikujući ono što je On naredio,a ostavljajući ono što je On zabranio.

Zato Poslanik, sallallahu alejhi ve seleme, definišući pravog muhadžira,veli:

والمهاجر من هجر ما نهى الله عنه

“To je svako onaj ko napusti ono što je zabranjeno.“ (Buhari)

Muslimani su danas u velikoj potrebi za hidžrom kojom će napustiti sve ono što je Allah zabranio i kojom će početi da se pridržavaju svega onoga što je vjerom naređeno.

Zato  hidžra ne smije da bude samo događaj koji će se svake godine prepričavati , ona treba da bude pouka koja će ostaviti tragove u našim životima.

 

Preveo:Senad Muhić

1.To su dani kojima se Allah Uzvišeni u Kuranu kune, rekavši :”Tako mi zore i deset noći.” (Prijevod značenja sure El-Fedžr, 1-2)

Pod izrazom deset noći podrazumjeva se prva desetina mjeseca zu-l-hidždžeta, što je stav Ibn Abbasa, Ibn Zubejra, Mudžahida i drugih učenjaka,a Ibn Kesir u svome tefsiru veli da je taj stav ispravan.(Ibn Kesir, Tefsiru-l-Kur'ani-l-azim, četvrti tom, str.646)

2.To su poznati dani  u kojima je posebno propisano spominjanje Allaha Uzvišenog.

Rekao je Uzvišeni:”…i da bi u određene dane, prilikom klanja kurbana, kojim ih je Allah opskrbio, Njegovo ime spominjali…”

Ibn Kesir u svome tefsiru navodi nekoliko stavova islamskih učenjaka po pitanju značenja izraza određeni dani, pa tako spominje da se pod tim podrazumjeva  prvih deset dana mjeseca zu-l-hidždžeta, a taj stav se prenosi od Ebu Musa El-Ešarija, Mudžahida, Katade, Ataa, Seida b. Džubejra, Hasana Basrija, Dahhaka, Ibrahima Nehaija, a također je to stav i šafijskog mezheba, te poznati stav imama Ahmeda.( Ibn Kesir, Tefsiru-l-Kur'ani-l-azim, treći tom, str.289)

3.Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme je kazao da su ovi dani najbolji dani u godini.

Rekao je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme:”Nema dana u kojima je Allahu draže neko dobro djelo od prvih deset dana mjeseca zu-l-hidždžeta.Neko upita:'Zar ni borba na Allahovom putu?ć Na što Poslanik odgovori:'Ni borba na Allahovom putu, osim ukoliko čovjek ode u borbu svojim životom i svojim imetkom, te se ne vrati ni sa jednim od tog dvoga.”(Buhari, 2/382-383)

  

4.U tim danima se nalazi i dan Arefata

Onaj ko bude postio dan Arefata, biće mu oprošteni grijesi za dvije godine.(Muslim, 1162)

Allah ni ujednom danu ne oslobodi više ljudi od džehennemske vatre, kao što to čini na dan Arefata.(Muslim, 1348)

5.U tim danima se nalazi dan klanja kurbana, tj.prvi dan Kurban bajrama, koji je po određenom broju islamskih učenjaka najbolji dan u godini.

Rekao je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme:”Najbolji dan kod Allaha jeste dan klanja kurbana.”(Ebu Davud, Ahmed, a ispravnim ga je ocjenio Hakim.)

Ibn Kajjim El-Dževzije zastupa stav onih učenjaka koji kažu da je najbolji dan u godini dan klanja kurbana, tj.prvi dan kurban bajrama.(Zadu-l-Mead, prvi tom, str.55)

6.Rekao je hafiz Ibn Hadžer: “U tim danima su  sakupljeni osnovni ibadeti, a to su :namaz, post, sadaka i hadž i nema dana koji  sakupljaju sve ove ibadeta osim prvih deset dana mjeseca zu-l-hidždžeta.” (Fethu-l-Bari, 2/460)

 

Pripremio:Senad Muhić

Od Burejde, r.a., se prenosi da je Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme, kazao:“ Postoje tri vrste kadija (sudija), od kojih će dvije u vatru, a jedna u džennet. Onaj ko bude znao istinu i presudio po njoj će u džennet. Onaj ko bude znao istinu, ali ne presudi prema njoj će u vatru, a u vatru će i onaj ko ne zna istinu, te ljudima sudi na osnovu neznanja.“ (Hadis bilježe četverica (sakupljača Sunena), a ispravnim ga je ocijenio Hakim)

Ovaj hadis je dokaz da će među sudijama uspjeti i biti sačuvan vatre samo onaj ko bude znao istinu i radio po njoj. Dakle, rad po istini je temelj, jer onaj ko zna istinu, a ne sudi po njoj je u  vatri, kao i onaj ko sudi na osnovu neznanja.

Također  se iz ovog hadisa razumije zabrana postavljanja za sudiju onoga ko nema znanja.

Od Ebu Hurejre se prenosi da je Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme, kazao: “ Ko bude određen za sudiju, takav je zaklan bez noža.“

(Hadis bilježi Ahmed i četverica-sakupljača Sunena-, a ispravnim ga je ocijenio Ibn Huzejme i Ibn Hibban)

Hadis ukazuje na opasnost u koju upada onaj ko dođe na poziciju sudije i kao da se time želi reći da onaj ko dođe na tu poziciju izložio je sebe klanju, pa neka se pazi i čuva, jer, ukoliko bude sudio po onome što nije ispravno, a zna šta je ispravno ili bude sudio po neznanju, završit će u vatri.

Po izrazom izložio je sebe klanju  se podrazumjeva sopstvena propast.

Od Ebu Hurejre se prenosi da je Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme, kazao : “ Vi se trudite da dođete na vlast, a ona će biti kajanje na Sudnjem danu…“

(Hadis bilježi Buhari)

Bilježi Taberani i Bezzar sa ispravnim lancem prenosilaca  od Aufa b.Malika sljedeću verziju: “ Prvo kod vlasti je kuđenje, drugo kajanje, a treće kazna na Sudnjem danu, samo ne onome ko pravedan bude.“

Mnogi su oni koji su se odrekli vlast, kao što su Imam Šafija, koji je trebao biti postavljen kao sudija od strane halife Me’muna. Isto to je učinio i Ebu Hanife  kojem je halifa Mensur ponudio da bude sudija, pa je zbog toga što nije htio prihvatiti, bio zatvoren i udaran.

Bilježe Hakim i Bejheki da je Poslanik, sallallahu alejhi ve selleme: “ Ko dadne vlast nekome nad grupom ljudi, a za tu poziciju ima neko ko je Allahu draži, takav je pronevjerio Allaha, Njegova Poslanika i muslimansku zajednicu.“

Bilježi Ebu Davud sa dobrim lancem prenosilaca :“Ko bude tražio vlast nad muslimanima, pa je dobije, te njegova pravednost prevlada nepravednost, ući će u džennet, a ako nepravednost bude prevladala pravednost, ući će u vatru.“

 

Sa arapskog preveo:Senad Muhić

1. U oblasti islamskog prava (al-fikh):

Imam Eba Hanife, umro 150/767. godine, Imam Malik, umro 179/795. godine, Imam Šafija, umro 204/819. godine i Imam Ahmed b. Hanbel, umro 241/855. godine, osnivači još i danas živih sunnijskih ( ahl-assunna) mezheba.

Među istaknute učenjake u ovoj oblasti, također se ubrajaju: Ibn Hazm, Šejhu-l-islam Ibn Tejmijja, njegov učenik Ibn el-Kajjim i mnogi drugi. Svi su oni, dajući pravna tješenja po sopstvenom razumijevanju teksta Kur'ana i Sunneta, dali svoj doprinos razvoju islamskog prava (al-fiqh al-islami).

2. U oblasti tefsira:

Iz perioda ashaba:

Alijaa b. Eba Talib, ‘Abdullah b. ‘Abbas, ‘Abdullah b. Omer, ‘Abdullah b. Mes'ud, ‘Ubejj b. Ka ‘b i Zej d b. Sabit;

Iz reda tabi'Jna:

Seid b. Džubejr, Mudžiihid , ‘Ata’ b. Eba Rebbah, Ikrime, Tavus, I dr.

3.U oblasti hadisa:

Od Allahova Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, najviše hadisa prenose: Eba Hurejre, hazreti ‘Aiša, ‘Abdullah b. Omer, Enes b. Malik i ‘Abdullah b. ‘Abbas, r.a.

Najpoznatije hadiske zbirke su: el-Džami’ es-sahihh od Imama Buharije, Sahih od Imama Muslima, Muvetta’ od Imama Malika b. Enesa, Musned od Imama Ahmeda, Sunen od Ebu Davnda, Sunen od Ibn Madže, Sunen od Tirmizije, Sunen od en-Nesaije i druge.

4. U oblasti jezika:

Najpoznatiji autori djela iz oblasti arapske sintakse su: Ebu-l-Esve Ed-Dueli, el-Halii b. Ahmed i Sibevejh.

5. U oblasti književnosti:

U doba Allahova Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, najpoznatiji muslimanski pjesnik je bio Hassan b. Sabit. Iz doba Emevija najpoznatiji su Džerir, el-Ferezdek i el Ahtal, a iz Abbasija Eba Temmam, el Buhteri, Eba el-Ala’ el-Mearri, Ibn er-Rumi i el-Mutenebbi. U oblasti prozne književnosti dokazali su se mnogi pisci, kao što su: ‘Abdul hamid b. Jahja, ‘Abdullah b. el-Mukaffa’, Džahizi dr.

6. U oblasti društvenih znanosti:

Muhammed b. Ishak, umro 120/738. godine, napisao je Biografiju Poslanika, el-Balazuri, umro 279/892. godine, (Osvajanja zemalja) ,etTaberi, umro 310/922. godine, (Historija naroda i vladara ), Ibn. el-Fida’, umro 320/932. godine. elMes ‘udi, umro 346/947. godine, Ibn el-Esir, umro 630/1232. godine, (Sve o historiji), te Ibn Haldun svoju čuvenu El-Mukadimuu djelo Subjekat i predikat

Djela iz oblasti geografije pisali su mnogi islamski autori. Medju njima su najpoznatiji: Jakutt el-Hamevi, autor knjige Leksikon zemalja (Mu'jam al-buldan), el- Idrisi, autor djela Setnja zaljubljenika (Nuzha al-muštaq) i el-Havarizmi, autor djela Izgled .Ovdje treba napomenuti da su muslimani bili prvi koji su postavili temelje filozofije historije i sociologije.

7. U oblasti prirodnih znanosti:

Istakli su se: Džabir b Hajjan u hemiji, MUsa b. Šiikir, el-Biruni i ‘Abbas b. Firnass u mehanici, i el-Kindl, el-Hasan b. el-Hejsem i el-Biruni fizici.

8.U oblasti matematike:

Istakli su se: el-Haviirizmi u algebri, el-Hasan b. el Hejsem i Muhammed el-Bagdadi geometriji i Nesiruddln et-Tusi trigonometriji.

9.U oblasti astronomije:

istakli su se:Muhammed b. Ibrahim el-Fezari, Eba er Rejhan el-Birani i Omer el-Hajjam.

10. U oblasti medicine i farmacije:

 istakla se grupa učenjaka među kojima su najpoznatiji: Ibn Sina, er-Razi i drugi.

Od samog početka objave Kur'ana, oni kojima je Allah Uzvišeni zapečatio srca, pokušavali su u Kur'anu pronaći neku mahanu i nedostatak, pokušavali su Kur'an ukloniti iz života muslimana, iskriviti njegovo značenje, ali im to nikako nije polazilo za rukom.

 

Razlog njihovog neuspjeha po tom pitanju jeste činjenica da je Allah taj koji je zagarantovao čuvanje Kur'ana, kao što nas On o tome obavještava: “Mi, uistinu, Kuran objavljujemo i zaista ćemo Mi nad njim bdjeti.” (El-Hidžr, 9)

Nakon što su neprijatelji islama i muslimana uvidjeli da Kur'anu nikako ne mogu nauditi, počeli su izmišljati i širiti laži o našem poslaniku Muhammedu, sallallahu alejhi ve selleme, nazivajući ga imenima i opisujući ga svojstvima koja razuman čovjek ne može izustiti niti napisati.

 

Optuživali su Poslanika sallallahu alejhi ve selleme, da je bio čovjek sklon bezrazložnom ubijanju onih koji nisu bili muslimani, iako je on jasno u svojim hadisima naglašavao: “Onaj ko ubije čovjeka koji ima zaštitu muslimanske države, neće osjetiti miris dženneta…” (Ahmed, 17387 i Nesai, 4668)

 

Optuživali su ga da je bio sklon varanju, a zaboravljali su njegove riječi u kojima kaže: “Ispuni svoju obavezu prema onome ko te je zadužio, a nemoj varati onoga ko tebe prevari.” (Ebu Davud, 3067 i Tirmizi, 1185)

 

Optuživali su ga da je bio nepravedan i grub prema svojoj porodici, a zaboravljali su njegove riječi: “Najbolji među vama je onaj koji je najbolji prema svojoj porodici, a ja sam najbolji prema svojoj porodici.” (Tirmizi, 3830 i Ibn Madže, 1967)

 

Optuživali su ga da je bio čarobnjak i sihirbaz, a zaboravljali su njegove riječi u kojima veli: “Ne pripada nama onaj ko pravi, a i onaj kome se pravi sihr.” (Taberani, 4262)

 

Optuživali su ga da je bio nepravedan prilikom suđenja među ljudima, iako je on govorio: “Oni koji su živjeli prije vas su uništeni, a razlog njihovog nestanka je bio taj što su sprovodili kaznu nad siromašnim kradljivcem, a nad bogatašem nisu. Tako mi Onoga u čijoj je ruci moja duša, kada bi moja kćerka Fatima ukrala, ja bih joj odsjekao ruku.” (Buhari, 3216 i Muslim, 3196)

 

Optuživali su ga da je bio grub u svojim postupcima, a zaboravljali su hadis u kojem veli: “Ja sam doista poslan kao milost.” (Muslim, 4704)

 

Optuživali su njega i njegove sljedbenike da su bili ekstremni, iako on kaže: “Čuvajte se pretjerivanja, jer je ono uništilo one koji su bili prije vas.” (Ahmed, 3078 i Nesai, 3007)

 

Optuživali su ga da nije poštivao druge, a zaboravljali su da je on iz poštovanja ustao  zbog sahrane jednog  jevreja. (Buhari, 1229 i Muslim, 1596)

 

Optuživali su ga da je bio nepristojan, a zaboravili su njegove riječi u kojima kaže: “Najbolji vjernici su oni koji imaju najljepše ponašanje.” (Hakim, 8623 i Bejheki, 2719)

 

Optuživali su ga i optuživali, a da su samo pogledali u njegov život i čitali njegovu biografiju spoznali bi da je on daleko bio od onoga čime su ga oni opisivali.

 

Neprijatelji islama nisu se samo zadržali na vrijeđanju Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme, nego su kroz historiju vrijeđali i njegove supruge i ashabe, nazivajući ih ružnim imenima.

Tokom historije je od strane muslimanskih učenjaka napisano i rečeno mnogo pohvala na račun Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme. Mi ih ovdje nećemo navoditi jer je to svima poznato, a ko želi da se opširnije upozna sa tim neka iščitava knjige koje govore o životu Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme, kao što su: „Sira“ od Ibn Hišama, „El-Fusul“ od Ibn Kesira, „Er-rehiku-l-mahtum“ od Mubarekfurija, itd.

Međutim, navest ćemo izreke nekih od nemuslimanskih učenjaka koji pozitivno govore o Muhammedu, sallallahu alejhi ve selleme.

 

Rekao je engleski književnik Džordž Bernard: “Obaveza je da se Muhammed nazove spasiteljem čovječanstva. Ja sam ubijeđen da, kada bi neko poput Muhammeda preuzeo vođstvo, da bi svijet izašao iz svih problema u kojima se nalazi.” (Azametu-l-Islami, prvi tom)

 

Njemački književnik Gete je kazao: “Tražio sam u povijesti nekoga ko je bio najbolji uzor, pa sam uvidio da je to Muhammed.” (Ed-diwanu-š-šerkijju li-š-šairi-l-garbijji)

 

Američki naučnik Majkl Hart je izjavio: “Ja sam ubijeđen da je Muhammed jedini čovjek u povijesti koji je uspio u svim segmentima života.” (El-mietu-l-evailu)

 

Američki historičar Vill Durant je rekao: “Ako budemo sudili o nečijoj veličini na osnovu onoga što je ta osoba uradila, sasvim sigurno možemo zaključiti da je Muhammed jedan od najvećih velikana u povijesti.” (Kissatu-l-hadareti, 13/59)

 

Bez obzira na optužbe na račun Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme,  i na uvrede koje su upućene njemu, a samim time i nama, to nimalo ne može umanjiti njegovu vrijednost kod nas muslimana,  jer njegova misija živi već četrnaest stoljeća i živjet će do Sudnjeg dana, a da je on bio onakakav kakvim ga oni opisuju, ta misija ne bi trajala ni dan.

 

Međutim i pored toga što to nimalo ne umanjuje njegovu vrijednost, dužnost je svim muslimanima da u skladu sa svojim mogućnostima brane čast njihovog Poslanika,  jer on muslimanima mora biti preči od svega, pa i od njih samih.

 

Dužnost je također svim muslimanima braniti čast supruga Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme,  jer su one majke vjernika, a ima li neko da ne bi stao u odbranu svoje majke.

 

Dužnost nam je i da branimo čast svih ashaba, jer su oni najbolji ljudi u ovome ummetu, a posebno Ebu Bekra i Omera koji su napadani i vrijeđani od istih onih koji napadaju i vrijađaju Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme.

 

Na tu dužnost ukazuje hadis Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme, koji veli: “Ko od vas vidi neko ružno djelo, neka ga ukloni rukom, a ako ne može na taj način neka to učini riječima, a ako ni tako nije u mogućnosti, neka ga onda prezire srcem, a to je najmanji vid imana (vjerovanja).”

Senad Muhić

Allah Uzvišeni je među ljudima izabrao vjerovjesnike kojih je bilo 124 hiljade, zatim je među njima odabrao poslanike kojih je bilo 313, kao što se navodi u hadisu Ebu Zerra kojeg bilježi imam Ahmed i Ibn Hibban u svome Sahihu.

Od tog broja poslanika, Allah je posebno odabrao one koji su poznati kao Ulu-l-azm, a njih je petorica koji su spomenuti u suri Ahzab: “Mi smo od vjerovjesnika zavjet uzeli, i od tebe, i od Nuha, i od Ibrahima, i od Musaa, i od Isaa, sina Merjemina smo čvrst zavjet uzeli.“ (Ahzab, 7)

Dok na drugome mjestu veli: “On vam propisuje u vjeri isto ono što je propisao Nuhu i ono što je objavljeno tebi, i ono što smo naredili Ibrahimu i Musau i Isau:Pravu vjeru ispovijedajte i u tome se ne podvajajte…“ (Šura, 13)

Od ovih pet Allah je posebno izabrao dvojicu, a to su Ibrahim i Muhammed, sallallahu alejhima ve alihima ve selleme.

Također je Uzvišeni Allah od potomaka Adema, alejhi-s-selam, posebno izabrao potomke Ismaila, zatim među njima je izabrao potomke Kinane od Huzejme, a zatim je među njima odabrao pleme Kurejš, a od Kurejša potomke Hašima, a od tih potomaka posebno je odabrao prvaka među ljudima Muhammeda, sallallahu alejhi ve selleme.

Zatim , Uzvišeni Allah je među ostalima posebno izabrao ashabe Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme, a među njima one koji su prvi primili Islam, a među njima one koji su bili učesnici Bedra, a među njima one koji su dali prisegu tzv.bej’atu-r-ridvan…

Ummet Poslanika, sallallahu alejhi ve selleme, je odabrao nad ostalim ummetima…

Izvor:Ibn Kajjim, Zadu-l-Me'ad, prvi tom, str.44-46